“And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same” ~ Nelson Mandela

Sinds april 2009 wonen wij in Duitsland. In de anderhalf jaar ervoor hebben we gezocht naar de perfecte plek voor ons Spiritueel centrum, de plek van onze dromen, en hoewel we soms dachten die plek gevonden te hebben, lukte het niet. We bleven vertrouwen houden (of probeerden dat in ieder geval), dat alles met een reden gebeurde en dat ons nieuwe thuis gevonden zou worden.

Dat klopte, meteen bij ons eerste bezoek aan de boerderij in Habscheid voelde het als thuiskomen, dit was de plek! De kosmos hielp geweldig, anderhalve week later was alles rond en stond het verhuisbedrijf voor de (Nederlandse) deur. Na zoveel tijd en pogingen hiervoor voelde het surrealistisch dat dit zo makkelijk en snel gebeurde. 

Vol met plannen en dromen begonnen we, soms zat het mee en soms zat het tegen. Onze plannen veranderden, en tegelijkertijd veranderden wij en het hof mee. Onze dromen bleven wel, en zijn er nog steeds; het hart van zo veel mogelijk dieren raken, en via dieren ook hun mensen. Het dierenleed in de wereld is overweldigend, en hoewel het soms voelt als een piepkleine druppel op een enorme gloeiende plaat houden we vast aan een bekend motto: 'Je kunt niet alle dieren van de wereld redden, maar je kunt wel de wereld van één dier redden.'

Inmiddels hebben we gelukkig al veel meer dan één dier gered! Sommige dieren hebben tijdelijk ons leven verrijkt en zijn daarna verder gegaan, ze hebben hun eigen mens gevonden. Andere dieren horen bij ons, en wij bij hen. Ieder dier, van ons eerste echte opvanghondje Jack Russel moeder Sofietje en haar 6 puppy’s uit Malaga, tot de laatste die ‘gevonden’ is; Chinook, een grote Noriker merrie… allemaal hebben zij onze harten geraakt. We zouden heel graag meer dieren redden, en daarvoor doen we dit. Door bij ons een cursus of workshop te volgen, een consult aan te vragen, of een van de andere dingen waarvoor je bij ons terecht kunt te doen, help je ons om meer dieren te helpen!

Op deze pagina ook een praktijkvoorbeeld van wat we doen en wat we vooral ook nog veel vaker willen doen! Dit is verhaal van Chinook, met foto's, omdat soms een beeld meer kan zeggen dan 1000 woorden... Dit is óók wat Hamara voor ons betekent!

Op de eerste foto zie je Chinook vlak na haar aankomst, op de tweede foto zie je haar ruim een jaar later, gezond en wel, maar nog wel bij ons. Op de laatste foto zie je Team Chinook, want ook zij heeft haar mens gevonden!

 Toen Chinook aankwam was het eerste wat opviel hoe dun ze was, haar heupbotten staken uit, net als haar ribben. Ook haar hoeven waren in slechte staat. Haar vacht was natuurlijk heel dof, en ze was niet sociaal richting mensen. Ook opvallend was dat haar staart helemaal onder de diarree zat, we dachten toen dat de oorzaak daarvan  de stress van de verhuizing en de trailerrit was. Maar goed, het leek ons niet al te lastig op te lossen; met goed eten, een bezoekje van de hoefsmid en tijd en aandacht dachten wij een goeie oplossing te hebben.

Dát liep dus even anders... Na een paar dagen bleek dat Chinook heftig schuurde, en onder haar manen en voorpluk was het een grote, open en bloederige toestand. Dat werd veearts bezoek één, Chinook had namelijk luizen en omdat het november was en al vroor kon ze niet gewassen worden. Ondertussen was duidelijk geworden dat ze ook alle soorten wormen had die een paard maar kon hebben, maar vanwege haar zwakke gezondheid en de anti-luismiddelen was het risico haar direct tegen alles te ontwormen te groot. Dus... iedere 4 weken een kuur met Ivomectine, tot ze genoeg op krachten zou zijn om een heftigere wormkuur aan te kunnen. Met zoveel parasieten ging het op gewicht komen niet erg goed, dus de zorgen om Chinook groeiden.

Wat wel gestaag vorderde was het contact, ze ging steeds meer genieten van aandacht en geborsteld worden. Jammer genoeg bleek toen ook dat haar beide achterbenen dik waren, en niet alleen had ze last van een heftige vorm van mok, er zat ook een ontsteking. De hoefsmid moest toch komen, dus arme Chinook moest eraan geloven. De hoefsmid kon wel de hoeven van haar voorbenen bekappen, maar haar achterhoeven bleken veel te kort te zijn, tot in het leven, waardoor alle viezigheid via haar hoeven in het bloed terecht kwamen. Dat was dus de oorzaak van de ontstekingen in haar achterbenen. Helaas betekende dat ook, dat er niets anders aan te doen was, dan afwachten tot haar hoeven weer gingen groeien en ze goed schoon houden. Iedere dag spoten we haar benen af. Geduld en een lange adem zouden belangrijker zijn in Chinooks proces dan wij hoopten...

Ook de diarree bleef aanhouden, maar de oorzaak daarvan kon de heftige wormbesmetting zijn. Afwachten dus, of dat zich niet 'vanzelf' zou oplossen. We gingen natuurlijk ook met alternatieve geneeswijzen aan de slag, maar Chinook bleek niet meest makkelijke patiënt en weigerde soms om mee te werken. Omdat wij denken dat dwang niet de oplossing is in zulke gevallen respecteerden we haar mening en zochten we steeds weer een andere manier om haar te ondersteunen in haar zelfgenezend vermogen.

Omdat het punt bereikt werd dat alle parasieten weg waren, en de diarree wel bleef, gingen we weer verder zoeken, steeds een laagje dieper in het genezingsproces. De veearts maar weer gebeld en na onderzoek zag hij dat haar gebit de oorzaak was, en dus moest er een tandarts komen. De kosten om Chinook weer gezond te krijgen stegen tot grote hoogte, maar stoppen met zoeken naar oorzaken en oplossingen was ook geen optie! De tandarts dus... en de mededeling dat de ontlasting met uiterlijk 10 dagen verbeterd moest zijn. We volgde ook het advies op om 5 dagen alleen speciale slobber te voeren, ter ondersteuning van de darmen. Helaas... de diarree bleef.

Weer een bezoek van de veearts, die het ondertussen ook niet meer goed wist en dus een uitgebreid mest- en bloedonderzoek adviseerde. Een bacteriële infectie in de darmen was de conclusie, maar nog steeds parasiet-vrij. Een antibiotica kuur, omdat deze bacterie in zulke grote getalen aanwezig was. Die moest ook nog met injectienaalden in haar boeg gespoten worden, dus Ronald was de klos. Tien dagen lang moest Chinook twee spuiten per dag krijgen, en hoewel het in eerste instantie verbeterde, overwon de bacterie. Wat bleek; Chinook had haar identiteit zo opgehangen aan sterker zijn dat haar gezondheidsproblemen... ze wilde helemaal niet totaal gezond zijn. Dus eerst maar daarmee aan de slag!

Poging twee met de antiboitica, nu in poedervorm wat we mengden met appelmoes. Wat waren we gelukkig... want het sloeg aan, en de verbetering bleef. Allen niet permanent, en na 2 maanden was het terug zoals het was. Weer de veearts en weer meer onderzoeken, nu was de conclusie nog één kuur met antibiotica, en verder het besef dat Chinooks darmen door de jarenlange wormbesmetting in combinatie met de bacteriën (bij de vorige eigenaar dus) de darmen zodaning aangetast hebben, dat de peristaltische beweging niet meer is wat het hoort te zijn. Daardoor wordt er niet genoeg vocht uit de darmen geperst wat diarree veroorzaakt. Chinook had er gelukkig geen last van, en tja... haar vieze stal uitmesten deden we met liefde!

De laaste stap voor Chinook kwam nu, de laatste fase was aangebroken en ook deze dame was nu klaar voor de rest van haar leven. We besloten, als altijd met pijn in het hart, op zoek te gaan naar háár mens(en).

Zonder meteen de link in te zien kregen we in die tijd een mail van iemand die op vakantie zou gaan met haar man en dochter. De dochter reed paard en wilde graag met paard op vakantie, of zij hier gestald kon worden tijdens die week. Dat kon! Dus Henriëtte en haar dochter Sophie kwamen Levista brengen. Sophie, Levista, Elise & Odin reden iedere dag door de Eifel en Henriëtte ging ook een dagje mee. We leerden elkaar beter kennen, en wat bleek... Henriëtte koesterde een droom om ooit een eigen Haflinger te hebben. Nou, wij hadden nog een xxl Haflinger 'in de aanbieding'! We kwamen hier pas aan het einde van de week achter, maar we zouden via de mail contact houden en we stuurden foto's door van onze Chinook.

Liefde op het eerste gezicht was het, en een week later kwamen Henriëtte en Sophie weer terug om persoonlijk kennis te maken met Nookie. De liefde bleef en groeide zelfs, en het werd definitief, Chinook had haar mens gevonden en Henriëtte haar paard. Samen deden ze mee aan de workshop TTeam, en team Chinook was een feit. We schonken Chinook aan Henriëtte, en hoewel Chinook ons heel veel geld heeft gekost, zijn we blij en dankbaar dat we dit voor haar hebben kunnen doen. De liefde tussen mens en dier is niet in geld uit te drukken, maar we zijn ook heel blij en dankbaar met alle mensen die hier een cursus of workshop volgen, een consult aanvragen, de vakantiewoning huren, of ons op een andere manier financieel steunen!! Mede daarom hebben we, met z'n allen, dit voor Chinook kunnen doen.

Heb je tips, suggesties en wil je ons graag laten weten hoe jij denkt dat Spiritueel centrum Hamara zich in de toekomst verder zou moeten ontwikkelen: laat het ons weten en neem contact met ons op! We zijn benieuwd…