onze honden
zoey
Zoey Baby ~ Kayleigh’s Kind & Zusje Geluk
Na Jovi’s overlijden werd Kayleigh steeds ongelukkiger, tot ze langzaamaan zelfs depressief begon te worden. Ze miste haar beste vriend zo… Hoewel de één nooit vervangen kan worden door een ander besloten we wel een tweede hond te willen, een hond is een roedeldier en hoort niet alleen te leven, zonder soorgeno(o)t(en). Vanwege Kayleigh’s verleden en haar angst voor andere volwassen honden zou het een puppy moeten worden. Maar bij een fokker een hond kopen wilden we niet, en in de asielen waren geen puppy’s te vinden. We lieten het los, en wachtten af.
Kort daarna gingen we op zoek naar een vakantiehuisje, natuurlijk eentje waarbij onze honden welkom zouden zijn. Ergens op een pagina stond een link met als titel ‘Honden in Nood.’ We keken, en zagen 2 puppy’s genaamd Betty en Wilma, moederloos en wachtend op adoptie in Malaga, Spanje. De herkenning was er direct; deze meisjes hoorden bij ons! Gemaild en een hele lange week later zagen we hen terug op Schiphol. Veel kleiner als verwacht, kwamen Zoey en Laika aan, zo klein dat ze op onze hand konden lopen! In een halve shock-toestand namen we ze heel voorzichtig mee naar huis, ze waren zo teer en breekbaar…
Onderweg al werd vrij snel duidelijk dat Zoey niet zo teer was als ze eruit zag… en ook thuis aangekomen was ze totaal niet voorzichtig met zichzelf (of met haar zusje, of met ons)! We hadden natuurlijk uitgebreid intuïtief gecommuniceerd met haar, en alles laten zien, uitgelegd en besproken. Zoey leek alles ook heel normaal en herkenbaar te vinden bij thuiskomt. Tot ze Conny op de bank zag zitten… toen spatte ze bijna uit elkaar van vreugde! In een dolle sprint scheurde ze op haar af, nam een sprong en… was te klein om op de bank op schoot te springen en bonsde dus tegen de bank aan, en viel weer terug. Net zo vrolijk sprong ze nog eens en Conny ving haar in een reflex op. Wat was Zoey blij, wat uitgebreid getoond werd door kusjes, beetjes, kreetjes en een dolle Zoey op schoot. Zoef Zoef Zoey werd dan ook haar eerste bijnaam.
Zoey Bolle Buik werd de tweede bijnaam, ze ging even de schade inhalen van de tekorten uit Spanje. Ontzettend wat een eten er past in dat piepkleine hoopje hond. Zo groot als verwacht is ze nooit geworden, maar ze begon dan ook als een piepklein ‘frummeltje.’
Na de eerste doodsangst van Kayleigh voor de vreemde hond (!) werd ook zij getroffen door Zoey’s charmeoffensief. Zoey had een (pleeg)mama gevonden en liet zich niet weerhouden door de angst van Kayleigh. Liefde op het tweede gezicht dus, en al snel waste Kayleigh haar nieuwe kindje, en zorgde ze voor de kleine ukkepuk. Alleen slapen; dat deed Kayleigh alleen! Omdat Zoey zo klein was (5 weken) en niet in de beste conditie kon ze zichzelf ’s nachts niet goed warm houden. Diverse oplossingen gezocht, en uiteindelijk maar mee in bed met Elise, onder de dekens! Jong geleerd oud gedaan… dus Zoey slaapt bij kou nu nog onder de dekens in Elise’s bed, in het voeteneind.
Met Zoey wilde we alles goed doen, dus ze ging vaak mee, we deden de puppycursus met haar, ze werd sociaal en luisterde supergoed. Dat wat met Kayleigh minder goed gegaan was en ging, deed Zoey perfect. Samen kwamen ze een heel eind, en Kayleigh werd weer haar vrolijke zelf, ze speelden samen en Kayleigh had nu haar eigen kindje, bijnaam drie werd dan ook Zoey Baby.
Zoey groeide op, werd ouder, maar bleef Kayleigh’s kindje en onze Zoey Baby. Het is dan ook haar taak om mensen in contact te laten komen met de zorgzame kant van zichzelf. Bijna iedereen krijgt ze zover haar een hapje te geven van hun eten, haar wat extra aandacht en liefde te geven, en het gevoel voor haar te willen zorgen komt bijna altijd boven. Op een grotere schaal is dat wat Zoey mensen zou willen leren; het gevoel dat wij willen zorgen voor dieren en in een nog ruimer opzicht voor de Aarde en al haar bewoners.
Mensen zouden de taak van verzorger op zich moeten nemen, en in plaats van de Aarde , dieren, planten en elkaar te gebruiken (of misbruiken), ervoor moeten en willen zorgen, zoals je zou zorgen voor iemand waar je veel van houdt… Iedereen heeft een zorgzame kant in zich, alleen is die vaak weggestopt. Zoey vindt dat we met z’n allen die kant weer naar boven moeten halen, want met liefdevolle verzorging en verantwoordelijkheid nemen komen we veel verder dan met het wegstoppen en verstoppen van gevoelens.